Radio maken

'uw tijdspassering is ons werk'

Ik prepareerde een bandje, testte Uher nr. 4, stelde drie vragen op, besprak nog even een ander item-in-wording met de hoofdredacteur, liep alle drie trappen af naar beneden, bond de Uher achterop mijn Gazelle Tour de France, spurtte naar het nieuwe gebouw van het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis aan de Weg door Jonkerbos, en kwam tien minuten te laat op de persconferentie.

Ik zat met collega's van de Gelderlander, het Nijmeegs Dagblad en Radio Heumen het verplichtte PR-praatje uit, hoorde tot de weinige aanwezigen die een tweede plakje cake verorberde, was de enige die een kritische opmerking maakte ("'openheid' is tegenwoordig wel erg in") en nam tenslotte de directeur van het ziekenhuis apart. Ik stelde mijn vragen met de Uher aan, microfoon onder zijn neus (op de voorgeschreven tien centimeter afstand), en wist te eindigen met een onverwachtte wending ("Het is dus wel fijn om juist nu ziek te zijn?", - nu er zoveel werd georganiseerd vanwege de officiele opening van het nieuwe gebouw kon ik bedoelen, al was het meeste juist niet voor patienten toegankelijk, opvallend genoeg) waarop de man ietwat moest improviseren. Hij schoot in de lach en zei, "als je het zo bekijkt wel, ja". De directeur begeleidde me daarop hoffelijk terug naar de uitgang. Ik maakte een paar opmerkingen over de architectuur van het nieuwe gebouw en nam al even hoffelijk afscheid van hem. Buiten gekomen prees ik mezelf gelukkig dat ik nu wel uit een ziekenhuis stapte, maar daar zelf niet hoefde te liggen, noch enige dierbare van me op dat moment. Nee, ik was hier alleen maar geweest vanwege mijn beroep, radio maken. Dat was mijn lust en mijn leven in die tijd!

Haastig, maar welgemoed fietste ik terug via het Goffertpark naar het pand aan de Berg en Dalseweg. Het gesprek scheen goed gelukt te zijn. Ook de hoofdredacteur zou zeker tevreden zijn, temeer omdat er weinig aan gemonteerd hoefde te worden door hem. Ook omdat de directeur goed had meegwerkt was het een bondig praatje geworden, zonder veel gezwam. Ik zwaaide naar de portier, een banenpooler, die me binnenliet via een drukknop, liep de drie trappen op naar de zolderetage met de studio, trok mijn jas uit, speelde de Uher terug en beluisterde de opname. Niet te hard en niet te zacht opgenomen? Juist. Ik verwerkte mijn eerste vraag in de inleiding die de presentator voor zou lezen, vanavond in 'Nijmegen Vandaag'. Ik schreef een uitleiding, die ik aan moest passen van de hoofdredacteur, omdat hij te ironisch klonk. Toen was het interview klaar.

Het was alweer bijna vier uur, ik moest de persconferentie van de politie bij gaan wonen. Niet mijn favoriete bezigheid, dat noteren van weer de nieuwste diefstal, inbraak, bankroof in Nijmegen. Maar ja, wie vond dat wel leuk? Geen collega en ook niet de persvoorlichter van de politie. Je maakte het dragelijk met een grapje en deed je plicht. Ik schreef het dus op, fietste weer terug in drie minuten, voerde de gegevens als berichtjes in in de computer en draaide de zaak uit. In het nieuwsbulletin van half vijf kon zodoende alvast een vers politiebericht worden opgenomen. Want als radio wil je zo actueel mogelijk zijn, het is je grootste kracht in vergelijking met de krant met name.

In die tijd draaide ik proef als nieuwslezer. De opname van 'Nijmegen Vandaag' vond ongeveer tussen vijf en zes plaats en halverweg dat uur moest het eerste blokje nieuwsberichten worden opgenomen. Dus ik al gauw daar mee aan het oefenen, nadat ik een selectie van de hele dag bij elkaar gezocht had. Hardop oefenen, zoals ik dat geleerd had, en soms aantekeningen makend, die aangaven waar de klemtoon moest liggen. Soms nog wat laatste veranderingen in de tekst, als die niet goed 'bekte' of onduidelijk was.

Het tweede blokje bevatte politieberichten en het derde was de uitgaansagenda voor die avond. Dat laatste was het leukste om te doen. Daar mocht ik tenminste enthousiast bij klinken, iets wat bij andere berichten juist helemaal niet mocht! Ik vond het daarentegen heel moeilijk een bericht van de politie over bijvoorbeeld een woeste achtervolging 'droog' voor te lezen.

Halverwege de opname meende onze nieuwe technicus dat we alles overnieuw moesten doen, omdat hij op de taperecorder een knopje verkeerd had gezet. Kon ik weer eens tonen hoe stressbestendig ik was. Het was maar goed dat ik niet in alle staten was geraakt. Toen hij nog eens goed keek zag de technicus dat hij zich vergist had. Alles was goed opgenomen.

Hij begon uitbundig te lachen en ook ik werd hilarisch. Ach, het is goed af en toe melig te zijn. Dan zat ik even later in de kleine studio achter de microfoon, die nog dicht stond (getuige het lampje op mijn monitor), en geeuwde zoals ik dat zelden doe anders, sloot me overal voor af en veerde pas weer op toen het lampje brandde en ik quasi-rechtsstreeks in de uitzending was, alleen met duizenden Nijmegenaren die hun toestel af hadden gestemd op 108 megaherz FM (of via de kabel op 93,4 mHz).

Die avond hoorde ik vanaf half acht mezelf interviewen en nieuwslezen op de radio. Daarna dronk ik een biertje. Deze dag had weer veel indruk op me gemaakt. Geen krant of televisie, geen computer had ik nodig om de verdere avond door te komen, zo vol was ik er nog van. Ik ging vrij vroeg naar bed en viel als een blok in slaap.

 Nijmegen, 24 juni 93

JH Croonen